اون زن لایقِ انتقامشه

و ما لایق مرگیم.  

یا همچو چیزهایی.

کیل بیلِ یک

من اصولا آدمِ "عجب اشتباهی کردم" هستم.ولی از رو نمی‌روم.

نیازِ این‌روزها؟ جونِ رانندگی، جاده مشهد، ترانه‌ی کوچ با صدایِ شماعی‌زاده و حمیرا.

ندارمش، اما می‌خوامش واقعی

این‌جا تویِ جی‌تاکم یه اسم دارم که هیچ‌وقت چراغش روشن نمی‌شه.گاهی که دلم می‌گیره می‌رم رویِ اسم‌ش ، نگاه می‌ندازم به چراغِ خاموشش می‌گم : آآآخِی...هیچ‌وقت روشن نشدی.حتی وقتی که ادت کردم تو جی‌تاکمم خاموش بودی.اکسپتم که کردی خاموش بودی.من نبودم که اکسپت کردی.یه وقتی که فایرفاکسم مثِ آدم کار می‌کرد، روشن می‌شدی.حالا اما خیلی وقته خاموشی.کلیک می‌کنم.چت دونت ریسیو می‌شه بچه جان.خنده‌م می‌گیره.متوسل می‌شم به اکسپلورر.دردِ دل می‌کنم.بعد از تو اکسپلورر می‌رم و جواب می‌فرستم : تموم می‌شه، هییییش..بیا سرتُ بذار این‌جا و رویِ پامُ نشونش می‌دم.

م.ی.ت.را ا.م.ج.د.ی هیچ‌وقت چراغش روشن نشد جز امشب که از تو اکسپلورر روشن‌ش کردمُ بعد  مدت‌ها دردِدلایِ خودمُ شنیدم.با لبخند خوابم می‌بره.

بد به حالِ ما ؟ که هیچ‌کَس به‌دست‌آوردنت را تسلیت نگفتمان.

آقا هرکی هرچی گفته غلط کرده.

بیا روبه‌رو کن اگه راست می‌گی.

دیالوگ آشنا اما کاربردی

زنگ زدیم صدوسی‌و هفت ، گفتند ما عمرن بیاییم.باید بروید توی نوبت ، ده روز دیگر می‌رسیم به شما.از مینو التماس از آن‌ها سنگ‌دلی. شِت.مینو دم به گریه بود.صدایش بغض داشت، آقا تروخدا بیاین، من کارمند فلان‌جام.یک الویتی،چیزی.مَردَک انگار خوشش آمده بود.بیشتر ترساندش: توی خونه هم اومده؟؟اُه،اُه،رخت‌خواب‌ها را بریزید بیرون. حالا ببینم چه میشه کرد؟شاید عصری بیایم.احتمالا خودم بیام.فکر کنم صدایِ مینو پشتِ تلفن جواب می‌دهد.لابد مثل خودش ریزه‌میزه و فِرفِروست.مامان و صالح افتادند به جانِ کُمُدِ رخت‌خواب.همه‌ش را ریختند بیرون.مینو و سحر روی صندلی‌ها.جیغ و داد.من می‌خندیدم.نه که نترسم‌ها.ولی وضعیت آن‌ها دیدنی‌تر از ترسِ من بود.

تویِ رخت‌خواب‌ها موش نبود. مامان افتاد به جانِ خانه.بازارِ شامی شده بود.یکی می‌دوید این‌طرف، یکی آن‌طرف.هرکَس یک نظری می‌داد.بویِ نفت پُر شده بود توی خانه. پلاستیک زُباله پُر از شیشه‌های خُردشده.وضعی بود برایِ خودش.تویِ این هیروویر به مینو گفتم شماره پیگیری صدوسی‌وهفت را بده.زنگ زدم و گفتم : اگر آمدید ، لطفا خانه‌خرابشان نکنید، همین‌جور با لانه و آشیانه بردارید ببرید یک‌جایی، بچه‌هاش هنوز کوچک‌ند.یارو خنده‌ش گرفته بود.گفت: چندسالته عموجون؟قطع کردم.احمقِ چیزنفهم.

من واقعا مشکلی ندارم با رفتن‌شان، اما ترجیحن نمیرند.خواسته‌ی زیادی نیست.فکر کن بچه‌ها را جلوی چشم پدرو مادر بکشند یا برعکس.اَه.این همه خانه،حالا باید حتما همین‌جا می‌آمدند؟

به‌نظرم اگر من یکی از مامورین صدوسی‌وهفت بودم،اوضاعِ مملکت این نبود.