با من سوخته

در چه کاری؟

تو فقط تبدیل به یه تصویر شدی که من زمانی عاشقش بودم
و حالا بابتش نه شرمنده م نه متاسفم و نه هیچ حس دیگه ای 
فقط یک تصویر
بعد همه چی تاریک میشه و چشم من به یه دنیای دیگه باز میشه

دراز می کشم روی تخت  . 

- خب بعدش چی شد؟

چشم هایم را می بندم. مایع داغ را حس می کنم روی پوستم . خودم را جمع می کنم .

صدای زنی از آن طرف می آید  : هیچی دیگه بعدش عموش زنگ زد ، وکیلم گفته بود جواب ندم

خش خش کاغذ : پوستم کشیده می شود . صورتم می رود توی هم.

زن باز می گوید : مهتاب جون الان ابروهام بد شده؟نیلی بیشعور دیدی چی گقت؟

- نه والا چرا بد؟چشم ندارن ببینن ، فک کردن یه سالن بهمون دادن خدا تومنم میگیرن ، پول خون باباشونه انگار ، بعد هنر کردن

زن از آن طرف می گوید : یه مدت گذشت نمون اینجا ، اصن معلومه چی کاره ن  ، انگار با چیزی ور می رود ادامه می دهد : ولی یکی از ابروهام رو حس خوب بهش ندارم

پاهایم جمع می شود . این یکی سنگین تر بود .

- انقد وول نخور دختر ، بار اولته مگه؟

اشک چشمم راه افتاده از درد 

- نگاش کن ، داره گریه می کنه، شب زفاف چیکار می کنی پس؟

زن از آن طرف بلند می خندد . دلم می خواهد بلند شوم محکم بکوبم توی دهنش

- ولی راحت شدیا ، حالا با این هفتاد ملیون چیکار میخوای بکنی؟

درد دارد . چرا نمی فهمد زنیکه؟

زن از آن طرف می گوید : هیچی اول از همه لبامو پروتز می کنم و بلند می خندد . ادامه می دهد : احمد عاشق لب پروتز شده ست

این یکی بالای سر من بلند تر می خندد . یک حالت هیستریکی توی رفتار و خنده هایش است .

باز هم مایع داغ  . 

- من میگم یه ماشین بخر ، اومدیمو احمدم 

آن یکی میپرد توی حرفش  : نه بابا ، احمد بدجور گرفتارمه ، فقط اگه اون سلیطه بذاره کارمو بکنم

پاهایم جمع می شود .تف به ذاتت زن . این دفعه بیشتر درد داشت چرا؟

- ای وای ، مشتری مثل تو نداشته م . باید دو برابر ازت بگیرم . چرا انقدر لوس و نازک نارنجی آخه؟

سعی می کنم با ابروهای تو هم لبخند بزنم

زن آن طرفی می گوید :  مهتاب جون چیکارش داری خب؟جوونه ، الان باید ناز کنه، دوست پسر داری؟

زیر لب می گویم :  تف به ذاتت 

می شنود : تف به ذاتش

زن بالای سر من می خندد : اوه اوه چه دل پری م داره

آن طرفی می گوید :  قیافش یادم نیست ، کارت تموم شد بیا یه دیقه چرخ بزن ببینمت ، شاید  تونستم کاری برات بکنم

می شد دنیا را خراب کرد برای یک دقیقه روی سرشان

دستش را کنار زدم

با حالت چسبناک در کمال آرامش شلوارم را پوشیدم

- وا چرا بلند شدی؟

- دیر شده باید برم

هوا که خورد توی صورتم خندیدم

بلند بلند خندیدم

هر روز آفتاب بیشتری می تابد بر من . 

امشب هیچ صدایی سیاه پوشم نخواهد کرد...

عباس صفاری

لازم نیست دوستم باشی

لازم نیست کسی باشی

فقط دامن قرمز و گلدارم را بپوشم

با جوراب های کلفت  آبی

بایستم جلوی پنجره و 

فارغ از هر حسی توی دنیا برای گذشته ی بد و حال بی احساسم سیگار دود کنم و فوت کنم توی کوچه

چه بدهم که برگردم به همان لحظه و درست تصمیم بگیرم؟چه بدهم؟

امیرعلی و نیلوفر آمدند دیروز . دوست داشتم امیرعلی را بغل کنم و گریه کنم . شاید از نیلوفر خجالت کشیدم . پرسید حالت خوبه کلن؟دلم میخواست عر بزنم بگویم نه . گفتم بد نیستم . درد نبودنت سنگین است . نمی شود بی صدا تحمل کرد . تو باید می بودی دیشب . بین دوست هایت . باید دستانم را می گرفتی . تو باید سرت را می گرفتی بالا و می گفتی زنم مرده . تا به کی شب ها با گریه بخوابم و صبح ها با گریه بیدار شوم؟این کلیشه نیست . این عین زندگی من است . می ترسم یادم برود راه رفتنت را . مدل خندیدنت.نگاه کردنت را . می ترسم فراموش کنم چطور لنگ میزدیم از جلوی در مترو؟یادم رفته مسیر گلشهر را . یادم رفته از پشت رستاخیز چطور دور می زدم و می پیچدم تو کوچه تان؟

چطور می توانی با یک مشت خاطره زندگی نکنی؟شاید چون آنجا اتوبان کرج تهران نیست . شاید چون همت ندارید . چون فری کثیف و باغ فردوس و سینما آزادی نیست . شاید چون از اول ولیعصر تا خود چهار راهی وجود ندارد . راسته ی انقلاب نیست تا چهار راه.تاتر شهری نیست . پارک لاله و موزه و بازارچه ندارید . سوپر استار نیست . شاید چون چراغ چشمک زن پایین پارک خانه ی لیلا اینا سر ملاصدرا دیگر برایت چشمک نمی زند . کجاها هست که نرفتیم؟که نیستی تو؟حتمن خاطره می سازی برای خودت . من چرا نمی توانم بچه م؟چرا نمی توانم؟چرا هرکس را می بینم دنبال تو می گردم؟تو نیستی و این آنقدر تلخ است که دهانم را هم تلخ کرده . طعم گس نبودنت می آید روی زبانم . توی دهانم می چرخد . و قاطی اشک های شورم می شود . 

تمام بدنم درد گرفته از نبودنت .

دلت تنگ می شود هیچ؟

من از قانع شدن به کم می ترسم

و همه را کمتر از تو می بینم