دیگه انگار مخاطب ندارم.

جای یه پست عاشقانه را برام خالی بذار
بذار حس کنم هنوز زنده م و نفس میکشم

چه فایده وقتی که باید باشی نیستی و همه اون وقتایی که لازم نبود،بودی?

انتظار

با برنامه ریزی جلو رفتم امروز
کارها تموم شده و نشسته م به کتاب و چای
هامون میره سفر و تنهاتر میشم،
تازه میفهمم شب هایی رو که خونه نمیرفتم،و مامانم ناراحت میشد ،غر میزدم من که همش تو اتاقمم،بود و نبودم چه فرقی داره?و میگفت:همین که میدونم اینجایی و کنارم نفس میکشی،کافیه برام!!صدای نفس هات،وقتی شب میشه،خیالمو راحت میکنه!همون حال و هوارو دارم!

پ.ن:غرورم اجازه نمیده باور کنم:یعنی همه اون زمزمه ها،عشقا،الخ دروغ بود??
کماکان منتظرم.

مخاطب:دامن نقاشی

نشستم چت های قدیم میخوانم.
چه بامزه بودیم.
گاهی چقدر با خودم مهربان میشوم.

وقتی کل روز را بیکار باشی و تو خونه،حوصله هم نکنی در لپتاپت رو باز کنی،حوصله هم نکنی پسورد جدیدت رو بدی به اپلیکیشن جیمیلت تو گوشی و اینترنت گردیت محدود شه به اینستاگرام و سرچ خزعبلات تو گوگل،قطعا روز آرومی نداشتی عزیزم.
جمعه را هم که خدا به خیر بگذراند.
با ما باشید.

چهارده فروردین امسال هم گذشت .روی کیک تولدم فقط دوتا علامت سوال بود:)

بالاخره یه روز میاد که رودرروتون کنم و بگم : هرچی کِشیدی از این کِشیدی که حالا شده سنگ  صبورت

ولی من تو همون روزم حرف نمیزنم.

من کلا خیلی خانومم

:)