و خداوند لب های تو را آفرید تا من عمری حیران و سرگردان لب های بی قرار و ردیف دندان های مرتب و سفیدت شوم .

توي اتوبان تو رانندگي كني , من نگات كنم, ضعف كنم براي نگرانيت, همينجام
وبلاگمو آپ كنم.ناظريم بخونه:سرگشته ي كويت منم.

یکی باید باشه که به خاطرت قدمای بزرگ برداره

که فکر کنی حاضره برات هر کاری کنه

که نفس بکشی 

بگی : همینه ، اینه

این

 با من باشه میگم تو همیشه بخند تا ردیف دندونای سفید و مرتبت بریزه بیرون ومن هی تماشا کنم ، تماشا کنم .

هوای دیگری اندر سَرُم نیست

رادیو آوا خوب است .

یک هدیه عجیب ، می تواند بهترین هدیه زندگی تو باشد؟